Geschiedenis van de vereniging
Alhoewel de oprichting van de jazzclub op woensdag 22 september 1982 plaatsvond, haalden wij op 16 september van dat jaar al de Gooise pers, van de hand van Joan Haan plaatste de Gooi- en Eemlander het volgende bericht:
NAARDEN - Twee Naardense vrouwen, Ditty Toscani en Annie Denekamp, hebben het initiatief genomen op jazzgebied in het Gooi wat meer leven in de brouwerij te brengen. Voortaan zal op iedere woensdagavond in het restaurant van de Naardense jachthaven een 'jam session' worden gehouden. Maar dan ook in de letterlijke zin van het woord. Iedereen die een instrument bespeelt en eens gezellig een partijtje wil meeblazen, is van harte welkom. Op deze wijze hoopt het tweetal het oude gezellige sfeertje, dat vroeger bijvoorbeeld heerste in De Blokhut in Amsterdam, terug te brengen.
En nog maar net begonnen met de wekelijkse jamsessions werd al snel het plan opgevat om nu ook op de zondagmiddag met optredens te beginnen, met als eerste orkesten 'Swing Incorporated' en 'Jazz O' Matic Four', beide orkesten afkomstig uit het Gooi.
Maar ook in het Naarderbos kwamen al bekende jazzmusici hun opwachting maken. Op 15 mei 1983 bezocht de Amerikaanse bassaxofonist Spencer Clark de club en leek alles in stijgende lijn te gaan. Maar op 7 oktober 1983 kwam het grote nieuws: 'Door een conflict met de directie van het Naarderbos, splitste de jazzclub zich in Bussum en Naarden.' Vanaf dat jaar werden de jamsessions van Bussum in het toenmalige café Spoorzicht gehouden en werd na verloop van tijd van de andere splitsing niets meer vernomen.
Het plan werd opgevat om iedere woensdagavond jamsessions te organiseren en voorlopig 1x per maand op zondagmiddag een optreden van een orkest. Intussen was de verbouwing van de oude garage naast Spoorzicht zo ver gevorderd dat de eerste jazztonen hier geproduceerd konden worden.
19 september 1984 werd de eerste jamavond in de nieuwe zaal gehouden en op zondagmiddag 2 oktober 1984 het eerste maandelijkse jazzconcert. Toen nog van 16.00 tot 18.00 uur. Het motto van die dag was.. De eerste keer mag u niet missen, goede muziek, een lekker drankje, mogelijk een dansje en voor 19.00 uur weer thuis! Het orkest dat deze middag de primeur verzorgde was 'The Blue Monday Seven' met o.a. Lodewijk Verwoerd (jarenlang voorzitter) en Eduard Rahusen (ook jarenlang bestuurslid).
Ons clubblad de Jazz Express kwam voor het eerst uit in september 1984, daarvoor bestond de publiciteit uit losse foldertjes. Omdat natuurlijk niet alle wetenswaardigheden voor iedereen interessant zijn, zullen wij het laten bij de meest belangrijke gebeurtenissen die in onze club plaatsvonden. De officiële opening van zaal 'Langs de Lijn' vond plaats op dinsdag 16 oktober 1984 en werd verricht door Kees Buurman, die deze dag ook vierde dat hij tijdens een zgn. 'overloopborrel' afscheid nam van zijn 'Langs de Lijn' (radio) en een nieuwe functie aannam bij de AVRO. De muziek op deze middag werd verzorgd door het trio van Tony Eyck, met als solist de ons aller bekende Harry Verbeke…. Voor zijn (toen al) veel bewezen diensten voor de jazzclub werd Kees Buurman het erelidmaatschap van onze club aangeboden.
Op woensdag 28 november 1984 werd Wallace Bishop het erelidmaatschap verleend. Drummer Wally Bishop was geboren in Chicago en enkele jaren geleden gestorven in Nederland, waar hij de laatste jaren van zijn leven in Soest woonde. Wally speelde met alle groten der aarde zoals Jelly Roll Morton, Earl Hines, Buck Clayton e.v.a. Hij werkte mee aan ontelbare plaatopnamen met Lena Horne, Buddy Tate, Louis Armstrong etc. Omdat Wally op deze jamavond ook iets wilde doen en zijn lichaam niet meer in staat was om te drummen, besloot hij te gaan zingen.
Toen hij daar op het podium in Langs de Lijn stond en 'Sugar' zong, liepen de rillingen over mijn rug. Daar stond hij dan Mister Jazz himself met zijn rauwe, maar mooie stem... om nooit te vergeten! Toen Wally die avond vertrok, vroeg hij de voorzitter om hulp bij het verlaten van het parkeerterrein, want achteruitrijden, dat kon hij niet. "Maar je was toch vaak chauffeur van de bus waar je met Louis Armstrong door de States toerde", vroeg de voorzitter. "Ja", antwoordde Wally, "maar met achteruitrijden heb ik altijd problemen gehad en wat Louis niet wist, dat ik toen ik bij hem kwam werken helemaal geen rijbewijs had. Als hij dit geweten had, dan had ik naar mijn baan kunnen fluiten!"
Ook het optreden van het, volgens mij, beste jazztrio ter wereld in de club was een onvergetelijke sensatie. In samenwerking met o.a. Be Fair, traden op dinsdag 12 april de volgende jazzgroten op in Langs de Lijn: Monty Alexander, Ray Brown en Herb Ellis. De toen aanwezige Thijs van Leer popelde om even mee te doen op de fluit, ik zei hem dat hij er gewoon tussen moest gaan staan (ik had trouwens Monty al ingelicht over Thijs dat hij niet zomaar een fluitist was en hij begreep de situatie). Thijs speelde dus, tot groot genoegen van iedereen, een paar nummers mee en roept nog steeds uit als ik hem tegenkom: "Lou, ik zal dit nooit vergeten, jij hebt ervoor gezorgd dat ik met het beste trio ter wereld heb mogen spelen. Ik ben je er nog steeds dankbaar voor!"
Bij gebrek aan een kleedkamer, mocht Monty gebruik maken van de huiskamer van oma Klumper. De man die over de hele wereld met alle egards behandeld werd, was daar heel dankbaar voor en ook toen hij zijn jas (ja, zijn Montycoat) die hij vergeten was, netjes door moeders zag teruggebracht. Toen ik hem jaren later tegenkwam in Amsterdam bij de finale van de Pall Mall Export Swing Award en ik dacht dat hij mij niet meer zou herkennen, stapte hij op mij af en zijn eerste woorden waren: "How's your mother?" ……
De jaarlijkse voorronden en halve finale van de bovengenoemde Pall Mall Export Swing Award, waren ook steeds een hoogtepunt van ons jazzgebeuren. Toen ik door ziekte in 1992 dit alles moest missen, kreeg ik in Dijkzigt alle opnamen om te beluisteren en omdat er in het Rotterdamse ziekenhuis geen geluidsinstallatie te regelen viel, kwam de directie van Pall Mall mij een complete geluidsinstallatie brengen! Dit was mijn beste vitamine 'J'... daar wordt je beter van!!!
Veel vriendenmusici hebben wij in de afgelopen 20 jaar verloren. Steunpilaren van de club waren het allemaal. Dick Spieker, Louis Wage, Rob Albada Jelgersma, Wally Bishop, Ben de Jong, Hein Denekamp, Rosa King, Rob Hoeke en onlangs nog zangeres Sandy Fort. Ook de Amerikaanse zanger Richard Ross trad heel vaak bij ons op en ook van Ray Brown, die slechts een keer bij ons speelde, moesten wij afscheid nemen. Over niet-musici die wij moesten verliezen is het moeilijk schrijven. Maar het verlies van onze voorzitter, Nico Bernardt, staat ons nog heel dichtbij.
Ook een Europese primeur is ons ten deel gevallen. Op zondagmiddag 26 oktober 1986 werden wij tijdens een optreden van het Rob Hoeke kwartet ineens verrast door een bezoek van niemand minder dan Diane Schuur. De vrouw die op dat moment in Amerika in de 'Top of the Bill' op de eerste plaats stond, dus nog boven Ella!! Ik vroeg haar na het concert ook iets te zingen en dat wilde zij wel, op voorwaarde dat ik haar naar het podium zou begeleiden en haar zou aankondigen. Ik riep iets als: 'Mensen, niet naar huis gaan, want daar kon je wel eens spijt van krijgen.' Diane zette zich achter de piano en zong Saturday Night een daverende belevenis!!!!
In diezelfde week werd Hans Vermeulen een feest ter ere van zijn jubileum aangeboden, door Veronica in 'Langs de Lijn'. Alle Nederlandse 'toppers' waren hierbij aanwezig en brachten een prima programma. Ik had Diane Schuur ook gevraagd te komen want zij vertoefde de hele week in Jan Tabak, omdat zij met Pim Jacobs een programma aan het opnemen was (Music all In). Natuurlijk vroeg ik haar weer iets te zingen, bijna niemand kende haar en toen zij eindelijk aan de beurt was, werd het doodstil…. Zelden zoveel verbaasde gezichten gezien en het applaus van de crème de la crème van de Nederlandse pop- en jazzscene was dan ook overweldigend.
Een dame die naast mij stond vroeg verbaasd aan mij of dit inderdaad Diane Schuur was. Toen ik dit beaamde zei ze: 'Ik ben een oude vriendin van Hans Vermeulen, woon nu in Amerika en ben speciaal voor zijn jubileum overgevlogen. Iedere keer als ik in de States een concert van Diane Schuur wil bijwonen, is alles altijd uitverkocht. Kom ik vandaag in (…… piep …….) Bussum, zit ze daar, ongelooflijk!'. Toen Pim Jacobs enkele weken later zijn programma aankondigde met de woorden: "De AVRO is zeer trots om u een zangeres te laten horen die nog nooit in Europa heeft opgetreden: Diane Schuur", kon ik een (trotse) glimlach niet onderdrukken……
De drukste dag die Langs de Lijn ooit heeft meegemaakt was bij het afscheidsconcert van Rob Hoeke. Toen Rob vernam van zijn ernstige ziekte, verklaarde hij nog een keer een concert te willen geven. "Met mijn vrienden en bij mijn vrienden". Als men Ahoy in Rotterdam had afgehuurd, was die ook vol geweest. Maar Rob wilde persé zijn afscheidsconcert in Langs de Lijn geven. Meer dan 1000 mensen waren hierop afgekomen, meer dan de helft stond buiten, waar natuurlijk speakers stonden opgesteld.
Geen enkele omroep werd in de gelegenheid gesteld om dit evenement op te nemen of uit te zenden. We werden platgebeld door de diverse omroepen en zendgemachtigden. De familie van Rob heeft zelf wel het totale concert op laten nemen. Wat zou ik dat graag een keer willen beluisteren. Toen ik buiten in de steeg afscheid nam van Rob en zijn vrouw en naar het parkeerterrein liep, stonden er honderden, nog steeds wachtenden, te applaudisseren.
Als je zo bezig bent om enkele hoogtepunten van het jazzgebeuren in Langs de Lijn te noteren, ben je meteen bang om iets te vergeten. Dit zal dus best gebeuren. Maar we spreken af om hier nog eens op terug te komen en zal deze opsomming nog best een vervolg krijgen. Trouwens misschien heeft u ook nog wel iets te vermelden, we houden ons aanbevolen...
Louis Klumper